close

Pareidolia, dat is niet een bloemensoort. Het gaat om onze neiging in iets vaags iets belangrijks te herkennen.

In een schaduw op een foto van Mars zien we een gezichtje. In een patroon op een leverworst herkennen we Jezus. In een achteruitgedraaide Beatle-liedje horen we Satanische teksten.

Of in een hoop afval ergens in een aflevering van Woezel en Pip zien we het woord ‘Allah’. Kijk maar links hierboven en vergelijk dat met deze Arabische tekens:

Het woord Allah
Sprekend toch? Nu haalde dit voorbeeld zelfs de internationale pers. Moslims waren weer eens boos om iets bizars. Het paste prachtig in het traditionele frame van ‘religie = achterlijk’, dus hup, copy-pasten maar en we hebben weer een stukkie voor op de site.

Nu ben ik bevriend met de tekenaar van deze serie en hij was geschokt. Hij had gewoon een visgraat getekend (zie het origineel rechts). En omdat je in lagen werkt, had hij daar halverwege nog wat extra mest overheen geschoven (zoals het uitgezonden werd, links). De studio toonde deze afbeeldingen in een persbericht – dat uiteraard weer nauwelijks werd overgenomen – schrapte die hele graat uit de herhalingen, en de storm ging liggen.

Wat is dat toch, die pareidolia van ons? Waarom vinden we het bijzonder, als we met onze lief ergens wat drinken en daar spelen ze hetzelfde liedje dat ze ook speelden toen we voor het eerst elkaar zagen? Waarom vinden we het interessant dat Johan Cruijff als voorletters JC heeft net als die andere Verlosser? Waarom denken we zo regelmatig dat iets ‘geen toeval kan zijn’?

C.S. Lewis schreef al diverse keren over dit fenomeen. Natuurlijk kende hij de belachelijke voorbeelden ervan, maar die geven alleen maar aan hoe wijdverbreid het is. Hij vergeleek het met onze gevoeligheid voor logica. Ook dat is aangeboren en daarom moet je het serieus nemen. Vanuit een theïstisch oogpunt is onze ‘bedrading’ namelijk niet slechts het gevolg van een willekeurig evolutieproces, maar bevat het sporen van de Schepper.

Zoals onze gevoeligheid voor logica duidt op een eeuwige Waarheid en onze intuïtieve moraal een eeuwige Liefde suggereert, zo wijst onze pareidolia op een eeuwige Persoon.

Go top